Je hebt vissers vast wel eens horen praten over warmtebeeldkijkers en je hebt je misschien afgevraagd of die het geheime wapen zijn om vis te vinden. Het korte antwoord? Niet helemaal zoals je zou denken. Vissen zijn koudbloedige dieren waarvan de lichaamstemperatuur niet constant is en afhankelijk is van de watertemperatuur, waardoor ze met warmtebeeldtechnologie erg moeilijk te detecteren zijn. Maar dat betekent niet dat warmtebeeldkijkers nutteloos zijn bij het vissen – je moet gewoon weten wat ze wel en niet kunnen.

We leggen je uit hoe warmtebeeldtechnologie in de praktijk werkt in de buurt van water, waarom je geen vissen ziet zwemmen onder het wateroppervlak, en op welke verrassende manieren warmtebeeldkijkers je toch kunnen helpen om meer vis te vangen. Als je geïnteresseerd bent in verschillende opties op het gebied van warmtebeeldtechnologie, bekijk dan onze assortiment thermische apparaten voor buitengebruik ontworpen voor diverse toepassingen.

Waarom warmtebeeldkijkers geen vissen onder water kunnen zien

Het zit zo: water absorbeert infraroodstraling, waardoor de effectiviteit van warmtebeeldcamera’s afneemt, en infraroodstraling dringt niet goed door water heen. Zie water als een dikke deken die de warmtesignalen blokkeert die warmtebeeldkijkers nodig hebben om een beeld te vormen.

Maar er is nog een ander probleem. Een warmtebeeldcamera geeft een contrasterend temperatuurbeeld weer van de objecten die je observeert, en toont geen vissen met dezelfde lichaamstemperatuur als het water. De meeste vissen hebben ongeveer dezelfde temperatuur als hun omgeving, dus zelfs als de infraroodstraling door het water heen zou kunnen dringen (wat niet het geval is), zou er vrijwel geen temperatuurverschil te detecteren zijn.

De belangrijkste beperking van warmtebeeldtechniek onder water is de slechte doordringing van infraroodstraling, waardoor warmtecamera’s beperkt zijn tot het detecteren van warmte aan of vlak onder het oppervlak. Klinkt dat bekend als je er ooit een hebt geprobeerd bij een meer of rivier? Dat is de reden.

Wat warmtebeeldkijkers daadwerkelijk op het water kunnen waarnemen

Voordat je warmtebeeldcamera’s voor het vissen helemaal afschrijft, is er goed nieuws. Vissenscholen beïnvloeden de eigenschappen van het wateroppervlak, en dat kun je zien met warmtebeeldcamera’s. Wanneer vissen dicht bij het wateroppervlak actief zijn – bijvoorbeeld om te eten, uit het water te springen of zich in grote scholen te verplaatsen – veroorzaken ze minieme temperatuurschommelingen en verstoringen die zichtbaar zijn op een thermische kijker.

Warmtebeeldcamera’s zijn gevoelig genoeg om temperatuurverschillen waar te nemen — gebieden die vaak scholen aasvissen en roofdieren aantrekken, mits de watertemperatuur binnen enkele meters snel verandert. Dit werkt vooral goed in zout water, waar je op zoek bent naar temperatuurverschillen ver uit de kust, of ’s nachts wanneer je probeert aasvissen te spotten die kuiltjes in het wateroppervlak maken.

Voor wie serieus bezig is met nachtelijke waarnemingen en visserijtoepassingen, is onze Pegasus 2 LRF biedt detectiemogelijkheden op grote afstand die goed functioneren in maritieme omstandigheden met weinig licht.

Hoe temperatuurverschillen je helpen bij het vinden van vis

Warmtebeeldcamera’s kunnen een temperatuurafwijking van slechts een tiende graad registreren, en dat verschil wordt nog duidelijker op zee, wanneer het gezichtsveld van de camera grotendeels uit water en lucht bestaat. Dit is waar warmtebeeldcamera’s bij het vissen echt hun kracht laten zien.

Je kunt rietbanken, kelpvelden en drijvend afval waar vissen zich ophouden herkennen – zelfs in volledige duisternis. Deze objecten absorberen warmte anders dan open water, waardoor ze als bakens op je warmtebeeldscherm opvallen. Vissers zeggen dat ze tonijn aan de haak hebben geslagen nadat ze vóór zonsopgang met behulp van een warmtebeeldcamera springende vissen hadden ontdekt, en dat ze in het donker scholen aasvis kunnen zien die kuiltjes in het wateroppervlak maken.

Hoewel infraroodstraling door water wordt geabsorbeerd, is het mogelijk om temperatuurverschillen aan het wateroppervlak waar te nemen, en vissen die dicht bij het oppervlak zwemmen, kunnen verstoringen en thermische afwijkingen veroorzaken. Kijk, het is geen röntgenzicht, maar het is altijd nog beter dan in het pikkedonker te staren in de hoop toevallig op vis te stuiten.

Betere toepassingen voor warmtebeeldkijkers tijdens het vissen

Eerlijk gezegd draagt warmtebeeldtechnologie veel meer bij aan de veiligheid tijdens het vissen en aan de navigatie dan aan het direct opsporen van vis. Warmtebeeldcamera’s kunnen niet door water heen kijken, maar ze blijven toch het beste hulpmiddel voor zowel professioneel als recreatief gebruik op zee wanneer je in totale duisternis moet kunnen zien.

Infraroodwarmtebeeldcamera’s kunnen zelfs onder omstandigheden met extreem slecht zicht, zoals ’s nachts, bij dichte mist, regen of sneeuw, betrouwbaar heldere warmtebeelden leveren en zorgen ervoor dat belangrijke doelen, waaronder andere schepen, boeien, kustlijnen en drijvend afval, onder alle weersomstandigheden kunnen worden geïdentificeerd. Zo voorkom je dat je tegen obstakels aanvaart, zie je andere boten en kun je veilig navigeren – en dat is belangrijker dan het vinden van vis als je mijlen ver uit de kust in het donker vaart.

Bij het vissen in de winter kan warmtebeeldtechnologie zwakke plekken in het ijs, scheuren en dunne plekken opsporen die gevaarlijk kunnen zijn. Het is in de eerste plaats een veiligheidsmiddel en pas in de tweede plaats een hulpmiddel bij het vissen. Onze thermische monoculaire technologie In dit artikel wordt nader uitgelegd hoe deze apparaten werken, mocht je nieuwsgierig zijn naar de technische kant ervan.

Alternatieven die echt werken om vis te vinden

Sonartechnologie, waarbij geluidsgolven worden gebruikt om objecten onder water te detecteren, wordt op grote schaal ingezet om vis te lokaliseren; deze technologie dringt effectief door het water heen en biedt gedetailleerde informatie over de locatie, de grootte en de bewegingen van visscholen. Als je wilt zien wat er zich daadwerkelijk onder je boot bevindt, is sonar de oplossing – en niet thermische beeldvorming.

Onderwatercamera’s, vaak in combinatie met verlichtingssystemen, kunnen beelden vastleggen van vissen en andere zeedieren en worden veelvuldig gebruikt in de mariene biologie, het onderwateronderzoek en het recreatief duiken. Hiermee krijg je livebeelden te zien van wat er zich daar beneden afspeelt, wat best gaaf is als je wilt weten wat de vissen rond je aas aan het doen zijn.

Warmtebeeldkijkers zijn ideaal om activiteit aan het wateroppervlak te detecteren en ’s nachts te navigeren, maar ze zijn geen vervanging voor traditionele viszoekers. Gebruik ze in combinatie en je hebt een veel betere uitrusting dan wanneer je alleen op één technologie vertrouwt.

Conclusie

Kun je dan vissen zien met een warmtebeeldkijker? Niet onder water – zo werkt de natuurkunde nu eenmaal niet. Water blokkeert infraroodstraling en vissen hebben een temperatuur die te dicht bij die van het water ligt om als warmtesignatuur zichtbaar te zijn. Maar warmtebeeldkijkers zijn niet nutteloos bij het vissen. Ze helpen je om activiteit aan het wateroppervlak, temperatuurverschillen en drijvende objecten te herkennen, en om veilig te navigeren in omstandigheden waarin je met het blote oog niets kunt zien.

De beste aanpak? Gebruik warmtebeeldtechnologie waarvoor het geschikt is – oppervlakteobservatie, veiligheid en navigatie – en blijf sonar gebruiken voor het opsporen van vis onder water. Warmtebeeldtechnologie hoort zeker thuis in je visuitrusting, maar niet als onderwatercamera voor het spotten van vis. Als je klaar bent om warmtebeeldtechnologie te ontdekken voor je outdooravonturen, ga dan naar onze hoofdpagina van het product om ons volledige assortiment thermische apparaten te bekijken.

Veelgestelde vragen

Kunnen warmtebeeldkijkers door water heen kijken om vissen te detecteren?

Nee, warmtebeeldkijkers kunnen niet door water heen kijken. Water absorbeert de infraroodstraling waarop warmtebeeldtechnologie is gebaseerd, waardoor warmtesignalen niet verder dan enkele millimeters onder het oppervlak doordringen. Vissen die onder water zwemmen, blijven onzichtbaar voor warmtebeeldtechnologie.

Waar kan warmtebeeldtechniek eigenlijk bij helpen tijdens het vissen?

Warmtebeeldcamera’s zijn bij uitstek geschikt voor het detecteren van activiteit aan het wateroppervlak, zoals scholen aasvis die kuiltjes in het water veroorzaken, temperatuurgrenzen die vissen aantrekken, randen van waterplanten, drijvend afval en andere kenmerken aan het wateroppervlak. Ze zijn ook uitstekend geschikt voor veilig varen in het donker, bij mist of bij slecht zicht op het water.

Waarom zijn vissen niet te zien op warmtebeeldcamera’s?

Vissen zijn koudbloedige dieren die hun lichaamstemperatuur vrijwel gelijk houden aan die van het omringende water. Warmtebeeldcamera’s detecteren temperatuurverschillen, en aangezien vissen onvoldoende contrast vormen ten opzichte van de watertemperatuur, blijven ze onzichtbaar, zelfs als waterdoorlatendheid geen probleem zou zijn.

Wat is beter om vis te vinden: warmtebeeldcamera’s of sonar?

Sonar is beter geschikt om vissen direct onder water te lokaliseren. Het maakt gebruik van geluidsgolven die het water goed doordringen en kan de exacte locaties van vissen, de diepte en de grootte van scholen weergeven. Warmtebeeldcamera’s werken het beste voor observatie aan het wateroppervlak en navigatie, terwijl sonar zorgt voor detectie onder water.

Kun je ’s nachts met een warmtebeeldkijker vissen zien die boven water springen?

Ja, met warmtebeeldcamera’s kun je de activiteit van vissen aan het wateroppervlak waarnemen. Wanneer vissen het wateroppervlak doorbreken, verstoringen veroorzaken of zich in scholen dicht bij het oppervlak verplaatsen, veranderen ze de eigenschappen van het wateroppervlak zodanig dat dit zichtbaar wordt als thermische patronen — wat vooral handig is om voedselzoekgedrag vóór zonsopgang te herkennen.